სამშაბათი, 2017-12-12, 5:31 AM
BEST SITE
საიტის მენიუ
მინი-ჩეთი
300
ჩვენი გამოკითხვა
შეაფასეთ საიტი
სულ პასუხი: 236
სტატისტიკა

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0
შესვლის ფორმა

მოგონება

ტყის ფართო გზაზე, მახსოვს ეტლი მიგვაქროლებდა,

შენს სუნთქვას ვგრძნობდი ბედნიერი შენსა მახლობლად.

მე გიამბობდი ჩემს მრავალგვარ თავგადასავალს,

სიყმაწვილეზე გიამბობდი შთენილი ობლად.

საღამო იყო... მზე დასავლით ესვენებოდა,

ტყეს ედებოდა გამჭვირვალე და ლურჯი ბინდი.

ამ დროს ვიგრძენ, რომ შენ სრულიად ყურს არ მიგდებდი,

ეტლის სიღრმეში გადავემხვე და ავქვითინდი.

წამოვიწიე და მათრახი გადავკარ ცხენებს,

ელვის სისწრაფით გზას გაეკრა ბუქ-ბუქად მტვერი,

როგორ უგონოდ მივაფრენდი გზაზე ჩემს სევდას,

როგორ უგონოდ ტრიალებდა გარს ყველაფერი.

ტყე გზას გვიცლიდა და ბინდ-ბუნდში თვალს ვერ ვასწრებდით,

ხეების გუნდი იქ, ეტლს უკან როგორ რჩებოდა,

ისე მწყუროდა ამ დროს ლტოლვა განუსაზღვრელი,

ისე მომნატრდა, რომ გზას ბოლო არ ჰქონებოდა.

და ერთადერთი ცის ღრუბელი ვრცელ უდაბნოში

მოხეტიალე, უთვისტომო, მიუსაფარი,

თან მიგვყვებოდა განუყრელად, განუშორებლად,

მსუბუქი, როგორც განვლილ დღეთა შორი სიზმარი.

მეჩვენებოდა - თითქო ტყეში ვიღაც კვნესოდა

და მე ეგ კვნესა უსასოო გულში მწვდებოდა,

ცრემლი მდიოდა, რადგან ჩემი უკანასკნელი,

ჩემი მწუხარე სიყვარული მაგონდებოდა.

ძებნა
კალენდარი
«  დეკემბერი 2017  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
საიტის მეგობრები


















Copyright MyCorp © 2017